FOTOGRAFIECIRCUIT

LOKETTENZAAL

OUD GEMEENTEHUIS

VAN LANDEGHEMSTRAAT 101, WILLEBROEK

OPEN TIJDENS ACTIVITEITEN IN HET OUD GEMEENTEHUIS

 

Het Fotografiecircuit Vlaanderen is een reeks van fototentoonstellingen die reist tussen verschillende culturele centra in Vlaanderen. Het circuit werd opgestart in een periode dat er voor fotografen nog niet zoveel kansen waren om hun werk tentoon te stellen. Gelukkig is daar nu verandering in gekomen. Toch blijft het circuit aan een behoefte voldoen. Jaarlijks krijgen 11 nieuwe fotografen een kans om een individuele tentoonstelling langs 16 cultuurcentra in Vlaanderen te laten rondreizen.

Bij de selectie van de fotografen wordt op de eerste plaats naar kwaliteit en variatie gezocht. Het circuit staat open voor alle genres en benaderingswijzen. De lijst van de fotografen die ooit aan het circuit deelnamen is indrukwekkend en velen hebben ondertussen hun weg gemaakt in het fotografisch landschap.

Het Fotografiecircuit Vlaanderen koos bewust voor de cultuurcentra als tentoonstellingsplatform. Inmiddels is er op elke locatie een vast publiek gegroeid, maar ook de vele bezoekers aan de cultuurcentra worden, al of niet voorbereid, geconfronteerd met het werk van de fotografen.

Elke maand zal er in de lokettenzaal van het Oud Gemeentehuis werk van een andere fotograaf te zien zijn.


 

 

7 FEB-5 MAA LODEWIJK DE DECKER – STREET VIBRANCE

Tijdens zijn periodes van werken, wonen en reizen in Azië – alles opgeteld zo'n 7 jaar – raakte Lodewijk De Decker gefascineerd door het straatleven in de grootsteden. Duizenden uren moet hij gewandeld hebben in Bangkok, Hong Kong, Chiang Mai, Chengdu, Xian, Kuala Lumpur, Singapore, Manila, Tokyo, Kathmandu, Colombo, Lhasa en Beijing. Het zalige slenteren en observeren, proeven en praatjes slaan, het ontwaken van een stad beleven, het nachtleven induiken, de pleinen, boulevards, markten, wijken en tempels ontdekken – hij zou het eindeloos kunnen blijven doen, met blijvende verbazing en verwondering. Het te voet doorkruisen van een wereldstad zonder enig doel behalve dan het dagelijkse straatleven observeren en absorberen boeit hem meer dan het bezoeken van klassieke “highlights”. Twee jaar geleden ontdekte hij ook een manier om deze fascinatie te delen : fotografie, meer bepaald straatfotografie. Het jarenlang oefenen van de kunst van het kijken en observeren resulteert nu in een rake fotografische blik. In zijn werk brengt hij geen boodschap, noch een maatschappelijke visie of kritiek. Soms weet de geportretteerde dat hij of zijn wordt gefotografeerd, soms ook niet. Hoewel hij het zeer goed kan vinden met de mensen in Azië is Lodewijk als straatfotograaf passant, buitenstaander. Maar wel met de bedoeling een intimistische, respectvolle inkijk te geven in het alledaagse leven in Azië.

De reeks “Street Vibrance” bundelt een aantal foto's die hij maakte in de Chinese steden Chengdu, Xian, Lijiang en Hong Kong.

Na vijftien jaar motorreizen in Azië, Afrika en Europa besloot Lodewijk eindelijk een camera te kopen om wat reisfoto's te maken. Tot zijn grote verbazing raakte hij op korte tijd steeds sterker geïnteresseerd in fotografie en haar rijke geschiedenis. Vooral straatfotografie boeit hem : als hij niet aan het fotograferen is in de straten van Gent en Rijsel – dikwijls 's nachts – of op reis in Azië is hij vaak te vinden op fotografietentoonstellingen of verdiept hij zich in het werk van bekende fotografen. Enkele van zijn grote voorbeelden zijn Fan Ho en W. Eugene Smith. Hij werkt momenteel aan een meerjaars fotojournalistiek project rond de laatste kloosterzusters in Vlaanderen samen met journalist Valentijn Dumoulein, dat moet resulteren in een reizende fototentoonstelling en publicatie. Eén van zijn foto's uit Hong Kong werd onlangs geselecteerd voor de National Geographic jaarkalender.

7 MAA-26 MAA THIERRY VERBRUGGHE – NO PHOTOSHOP

In het dagelijkse leven werkt Thierry Verbrugghe als technicus bij Proximus. Daarnaast is hij al meer dan
20 jaar gefascineerd door fotografie. Hij heeft dan ook de volledige opleidingsmodule gevolgd aan het CVO 3hofsteden te Tielt. Waarom moeten reclame, modellen en alles wat in een tijdschrift of krant verschijnt zo gemanipuleerd worden? Waarom mag een foto geen foto meer zijn? Veel mensen zijn gebeten door de fotografie-microbe maar durven hun foto’s niet te laten zien omdat ze deze niet kunnen bewerken. Photoshop is de nieuwe norm want er is altijd wel iets te dik, te dun of er zit iets in de weg enz.

Thierry heeft met dit project willen laten zien dat het perfect mogelijk is om een fotoreeks te maken over een thema dat niet voor de hand ligt en dit zonder enige vorm van nabewerking ‘one picture, no tricks’  Levitation & Hadouken fotografie, zo wordt deze vorm van fotografie beschreven.

Hierbij worden 2 foto’s over elkaar geplaatst om de illusie te creëren dat de persoon op de foto zweeft.

De uitdaging was om deze reeks te maken met maar  1 foto. Dit is op zijn minst bewonderenswaardig te noemen. Het ongeloof van veel mensen, het fluisteren van dit is niet mogelijk tot ‘er zal toch wel photoshop gebruikt zijn’ is gewoon het beste compliment dat je kan geven aan deze fotograaf en aan al de mensen die er aan meegewerkt hebben en die weten dat dit toch mogelijk is.

Een jaar vol bloed, zweet en tranen en meer dan 44.000 foto’s.

Deze reeks kwam tot stand in het kader van Portfolio (eindwerk) fotograaf 2016. Afgenomen door CVO 3hofsteden te Tielt.

28 MAA-23 APR YOURI DIRKX - STEREO

Youri Dirkx studeerde Fotokunst aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Anderlecht en aan het RHoK in Etterbeek.

Hij woont en werkt in Brussel.
Zijn werk komt tot nu toe voornamelijk tot stand in de studio. Hij bedenkt en ensceneert ‘een werkelijkheid’ en fotografeert die.

STEREO is een reeks van 12 beelden, georganiseerd in 2 duo’s aan de linkerkant, een vierluik in het midden en opnieuw 2 duo’s aan de rechterkant.
Het uitgangspunt van deze reeks zijn twee kleine figuurtjes van gips, een man en een vrouw, die ooit bovenop de taarten stonden van het communiefeest van Dirkx en zijn zus. Het mannetje is sinds lang z’n hoofd kwijt. Het vrouwtje is in tweeën gebarsten ter hoogte van de heupen.

Met deze reeks wou Dirkx deze onooglijke figuurtjes hun moment de gloire van vroeger teruggeven. Door gebruik te maken van studiobelichting en een macro-objectief kon hij hen back in the spotlights zetten en larger than life voorstellen. Door hen te fotograferen, heeft hij tijdelijk hun verval willen stoppen.

Enkele andere kleine objecten vervolledigen de reeks: een gedroogd blad, dat Dirkx toegestuurd kreeg van iemand vanuit Italië. Een metalen blad, dat hij vond op een wandelpad van een kerkhof in Praag. Een View-Master schijfje over Firenze met o.a. De Sabijnse Maagdenroof (sculptuur door Giambologna, 1583) en Perseus die het afgehakte hoofd van Medusa vasthoudt (sculptuur door Benvenuto Cellini, 1545).

Tenslotte een gedroogde en verbrande roos.
Thematisch situeert deze reeks zich op de raakvlakken tussen man en vrouw, leven en dood, natuur en cultuur, behoud en verval. Vandaar dat de beelden overwegend per duo zijn georganiseerd, vandaar ook de titel.
Men kan STEREO zien als een kruising tussen een versregel en een rebus, tussen een palindroom en een Rorschachtest.

25 APR-28 MEI CARL OVERSTEYNS – DE “BAM-EXPERIENCE”

DE TREIN ALS TELETIJDMACHINE

Carl Oversteyns is autodidact en zijn werk heeft een documentair karakter. Hij zwerft de wereld rond op zoek naar sterke verhalen en dito beelden. Rode
draden zijn o.a. de impact van infrastructuur op het al dan niet stedelijk landschap en de vergankelijkheid in al zijn gedaanten.

De reeks die hier gepresenteerd wordt is het resultaat van een reis door Siberië in 2015.
Hij stapte op de trein in Krasnoyarsk, halverwege Moskou en Vladivostok, en volgde het BAM-tracé. BAM staat voor Baikal Amoer Magistral, het is een spoorlijn die aangelegd is in de jaren ‘70 en ‘80 van de vorige eeuw, met een totale lengte van 5646 km. De bedoeling was het schaars bewoond deel ten noorden van het Baikalmeer te ontsluiten, een verbinding te maken met de Zee van Ochotsk en vooral de ontginning van de rijke ondergrond.
Samen met de bouw van de spoorweg werden nieuwe steden ontwikkeld zoals Bratsk, Severobaikalsk en Tynda. Om deze steden te bevolken werden mensen aangetrokken met mooie vooruitzichten, maar het is iets anders verlopen dan gepland.
Samen met de val van de Sovjet Unie viel in dit deel van Rusland de tijd stil. De droom op een mooie toekomst werd de grond ingeslagen, van de verdere ontwikkeling valt tot op heden weinig te merken.
Het gevolg, steden waar na de bouw nog maar amper in geïnvesteerd is en een ontvolking van ca. 25%, armoede en schaarse goederen. Je waant je in de voormalige Sovjet Unie.
Een ding is zeker, vroeg of laat keert het tij, de rijke ondergrond zal hiervoor verantwoordelijk zijn.

30 MEI-25 JUN PAUL DE KEYZER – BEWASEMDE KAMERS

Als kind kreeg Paul al vroeg een camera in de handen gestopt door zijn vader die onderwijzer was. Hij leerde ook foto’s ontwikkelen in de DOKA. Op de leeftijd van 6 jaar behaalde hij een eerste prijs in de Gevaert Fotowedstrijd voor de jeugd. Zijn eerste dia’s maakte hij op  Expo ‘58. Toch werd hij geen  fotograaf, maar apotheker. ‘s Avonds volgde Paul kunstonderwijs en behaalde het diploma Hoger Middelbaar Tekenen-Schilderen en later dat van Hoger Middelbaar Vrije Grafiek, beide gevolgd door tentoonstellingen. Hij tekende ook vele jaren naar model. Fotograferen deed hij vooral met het gezin op reis. Tijdens een cursus Photoshop werd hij besmet met het digitale fotovirus DFV. De laatste 5 jaar werkte hij koortsachtig (DFV) aan verbetering (fotograferen) en verfijning (nabewerken) van zijn fotografische expressie.
De fotoreeks “BEWASEMDE KAMERS” ontstond in Costa Rica. Tijdens een tocht met fotoclubvrienden in het Park Manuel Antonio belandde een van Pauls fotolenzen in het water. Zelfs na uren drogen onder de airco bleef de “lenskamer” wazig, bewasemd. Toen hij die lens op zijn camera klikte en een foto maakte, stelde hij vast dat het zonlicht, dat door de gordijnen binnensijpelde voor fascinerende “lichtbellen” zorgde. In het besef van de kortstondigheid van mooie dingen, maakte hij, snel en bezeten, 50 foto’s van zijn  “bewasemde” hotelkamer. Dan gaf zijn lens definitief de geest. Maar die geest leeft nu verder in 50 poëtische foto’s.

27 JUN-3 SEP JACQUES VANSPEYBROUCK – OGENBLIKKEN VAN STILTE

Als autodidact in de fotografie begon hij , zoals de meeste amateur-fotografen bij een fotoclub , waar een éérste technische bagage werd opgestoken.
Maar al snel had hij door dat je eigen ding doen in fotografie het belangrijkste is , gewoon tot jezelf komen en de beelden creëren van- uit je gevoel , dat is waar hij naar streeft.
Eénmaal de nodige technische kennis opgestoken kon hij vrij zijn eigen ding gaan doen.
Qua onderwerpen voor zijn foto’s heeft hij geen voorkeuren , maar wel is hij van oordeel dat een foto iets moet kunnen oproepen bij de toeschouwer.  Dat kan zowel een stemming zijn of een droombeeld of gewoon iets wat de kijker kan meenemen in zijn / haar fantasie , als dat kan  is voor hem een foto geslaagd.Maar toch heeft hij een uitgesproken voorliefde voor eenvoud , voor hem primeert het onderwerp dat hij wil brengen waarbij alles daarrond ballast wordt , zodat hij eerder tot een minimalistische fotografie komt. De reeks “ Ogenblikken van stilte “ : Stilte is niet alleen geen geluid , neen , het zijn ook die momenten dat je door het beeld volledig wordt opgeslorpt waardoor de wereld ron- dom je vervaagt.   En al beleef je dit gevoel dan maar eventjes , het geeft een gevoel van een volkomen harmonie.
Met deze reeks tracht hij de toeschouwer deelachtig te maken aan het  gevoel van absolute stilte dat meer is dan alleen geen geluid .

5 SEP-1 OKT JOHAN EYKENS – HOW HISTORY IS MADE

Johan Eykens, een fotograaf van 29 jaar die zichzelf kort omschrijft als een creatieveling met een visie. Woonachtig te Antwerpen, waar architectuur, mens en dier nooit ver weg zijn, noemt hij zichzelf bevoorrecht.  De passie voor fotografie heeft hij pas enkele jaren geleden verder ontwikkeld. Volkomen logisch als je weet dat ook zijn vader sinds zijn jeugd gepassioneerd was door fotografie.  
Met zijn Canon 6D full-frame camera trekt hij er geregeld op uit om te gaan “urban exploren”. Een apart segment binnen de fotografie, welke zich toespits op het in beeld brengen van verlaten plekken, waar verval zijn intrede heeft gedaan. Sinds vier jaar reist hij hiervoor doorheen Europa. Zo bezocht hij onder andere oude ziekenhuizen, scholen, kastelen, gevangenissen en theaters.Een gebouw of fabriek die al jaren leegstaat is voor velen een doorn in het oog, maar niet voor Johan. In de gejaagde wereld anno 2017, waar alles binnen een tijdskader moet worden verwerkt komt hij hier tot rust. De stilte die er heerst op dergelijke locaties, zet je aan het denken en helpt je mee een beeld te schetsen over hun geschiedenis.
Hetgeen “urban exploring” zo aantrekkelijk maakt is het feit dat je een verlaten locatie kan lezen als een boek. Vanaf je binnen staat is het enkel dat wat je ziet, natuurlijke elementen,vormen en lijnen die voor zich spreken. Zonder de historie te kennen kan je hieruit je eigen verhaal opmaken en brengen. Eenmaal je een onderwerp hebt gekozen is het aan de fotograaf om het beeld te laten spreken, maar vaak brengt de combinatie tussen kleuren en verval soelaas.Leegstand of verval brengt ook een unieke sfeer met zich mee die vaak bepaald wordt door de omstandigheden van het moment. Hij weet de grauwe of net feeërieke sfeer te gebruiken om zijn foto’s een extra dimensie te geven. Los daarvan geeft hij een unieke twist aan een foto, waarin je hem als fotograaf herkent.
De selectie omvat beelden uit zowel de begin periode als uit 2017 en dompelen u hellemaal onder in de wereld van “urban exploring”.

3 OKT-5 NOV KELLY DONCKERS – FOOD SUPPLIERS

Kelly Donckers is een jonge fotografe afkomstig uit Brecht in de Antwerpse Noorderkempen. Toen ze op het einde van haar middelbare school carrière een verdere studiekeuze moest maken, rolde ze eerder toevallig in de fotografie. Een goede keuze is dit gebleken, want in 2017 studeerde ze af aan de Karel de Grote hogeschool, met een bachelor audiovisuele media afstudeerrichting fotografie.
Doorheen haar 3 jarige bachelor opleiding ontdekte Kelly al snel waar haar passie lag, documentaire fotografie. Het opgaan in de omgeving, het obseveren en onderzoeken van haar onderwerp, hierin lag haar passie.
Zo ontstond haar eerste volledige documentaire reeks ‘NAAM VAN REEKS’. Deze maakte ze naar aanleiding van een schoolopdracht. Voor deze opdracht las elke student het boek ‘de Hongerige Stad’ van Caroline Steel. Door dit boek geraakte Kelly geïnspireerd voor haar reeks. Ze groeide op omringd door groen, en de daarbijhorende landbouw en tuinbouw. En eigenlijk had dit haar altijd geïnterresseerd. Wie waren die mensen die hier kwamen helpen ons voedsel te telen? Waarom kwamen ze naar hier?
Zo nam ze contact op met VW – tuinderijen, een grote tomatenkweker in Loenhout. De familie Vermeiren bracht haar in contact met Mariusz en Alina. Een koppel uit Polen. Mariusz en Alina werkten al enkele jaren hier in België.

7 NOV-3 DEC JASPER LEONARD - RESIZED

Jasper Léonards passie voor beeld ontwikkelde zich vanuit een vreemd vertrekpunt, in het plezier dat hij beleefde aan het onbesuisd prutsen aan cameralenzen. Het zou de fotografie niet heruitvinden, maar het heeft hem wel gevormd tot de fotograaf die hij nu is. Zijn beelden vandaag zijn nog steeds schatplichtig aan die begindagen.
Zijn ‘lenzenproject’ lag ook aan de basis van zijn masterproef in de Beeldende Kunsten aan Sint Lucas Antwerpen in 2010. Eén van die lenzen was een 45 mm Tilt-Shiftlens, waarbij het rubber aan de lens zodanig geplooid wordt dat het beeld op bepaalde plaatsen op karakteristieke wijze aan scherpte verliest. Met het juiste onderwerp en het juiste perspectief ziet een reële scene er door dit miniatuureffect al snel geënsceneerd uit.  Onze hersenen interpreteren Tilt-Shiftfoto’s onbewust als beelden van iets zeer klein. Tilt-Shift zet je als kijker op het verkeerde spoor, omdat je ervan uitgaat dat het een miniatuurbeeld is.
De voorbije jaren trok Jasper eropuit en richtte zijn Tilt-Shiftlenzen op het leven. Vanaf daken en kranen, kathedralen of vanuit een luchtballon – de beste plekken om het land in vogelperspectief in beeld te krijgen.
Geen enkel beeld werd hierbij in scène gezet. Het land ging gewoon zijn  gang en hij legde het vast.

CC De Ster  |  Pastorijstraat 1  -  2830 Willebroek  |  Tel. 03 866 92 00  |  E-mail cultuur@willebroek.be